نه به عادتها باید اعتقاد داشت نه به اعتقادها عادت ، که هردو دریک لحظه می تونن خراب بشن یا خراب کنند.

پژمان پورواحدی

صلح

امروز روز جهانی صلح سراسر دنیا پاس داشته می‌شه. در کشورها، شهرها، خیابانها، کوچی یک صدا فریاد میزنند "صلح". عده‌ای هم به امید روزی که زیر آسمان یک پارچه صلح زندگی‌ کنند هر لحظه تلاش میکنند. بیشتر انسانها با شنیدن این کلمه اولین چیزی که به ذهنشون خطور میکنه جنگ و‌ اسلحه است در حالی‌ که مهمترین گام، صلح درونی‌، از همه بیشتر نادیده گرفته می‌شه. تا به صلح درونی‌ نرسیم، صلح جهانی‌ پدیدار نمی‌شه و چه قدر سخته این کار. کوله بارهای غم، کینه، حسادت و دلخوری رو باید زمین گذاشت تا جایی‌ هم برای صلح در قلبها باز بشه.بعداز ماهها تکرار "قلبی پاک در من بیافرین‌ای خدای من" امروز بهانه‌ای شد که فکر کنم پاک از چی‌؟! از همه آنها ای که گفتم با ابزار عشق، محبت، بخشش و از همه مهمتر تلاش.
به امید برقراری صلح

پژمان پورواحدی

پرده آخر

سینه‌اش را چاک داده اند و در انتهای حیاط گگلگون شده با خون جسم رنجورش را به دیواری آجری تکیه داده اند. خیره به دوردست نگاه می‌کند. قلبش در کاسه‌ای بلوری جلوی مشاوران ارشد غوطه می‌خورد تا یک رنگیش را در مقابل نگاه جهانیان بیازمایند. روحش زیر سایهٔ بید پیر در حالی‌ که از ترس زانوانش را بغل کرده با نگاهی‌ رنجور به تماشای یار چندین ساله اش نشسته. تنها به این امید زنده مانده که امانتی را که سالها در حفظش کوشیدند به مقصد برساند. پردها به آرامی بسته میشوند و در سکوت سالن صدای هق هق تنها تماشاچی شنیده میشود

پژمان پورواحدی

Philosopher

The philosopher is Nature's pilot.

George Bernard Shaw

رویا

ساعت ۷:۲۰ صبح روز یکشنبه ۳۰ آگوست

هیچ خبری از اون همه زیبایی وجود نداره. من روی تخت دراز کشیدم و چشمامو که باز می‌کنم فقط سقف اتاق رو میبینم. شب با یه عده توی فضای باز نشست بودم. فقط یک لحظه کافی‌ بود که به آسمون نگاه کنم و ساعتها خیره بمونم. ستارها مثل مروارید در دامن شب میدرخشیدن، وصف ناپذیر. محو تماشای اونها شده بودم که دیدم یه دسته پلیکان که درخشندگیشون از ستارها هم بیشتر بود دارن از دور نزدیک میشن و از بالای سر ما عبور می‌کنن. یکی‌ از اونها خیلی‌ بزرگتر و نورانیتر از بقیه بود بطوری که نمیگذاشت نگاهت به طرف بقیه بره. انگار فقط اون بود تو آسمون. هر بالی که میزد خیلی‌ با قدرت به طرف جلو حرکت میکرد. من زودتر از بقیه اونهارو دیده بودم و بیشتر از همه نگهشون کردم تا از دید خارج شدن.نمیدونم چرا زیبایشون برای من چندین برابر زیبایشون برای دیگران بود. چند لحظه بعد یک وال به درخشندگی پرندها تو آسمون ظاهر شد و در دریای شب غوطه میخورد و دهانش مرتب باز و بسته میشد. شب تبدیل شده بود به جشنی برای نور. هرگز این زیبایی رو ندیده بودم، خیره کنند بود...اونقدر که مجبورم کرد تا از جا بلند شم و بنویسمش

پژمان پورواحدی

هستی

در غیب هست عودی، کاین عشق از اوست دودی

یک هست نیست رنگی‌ کز اوست هر وجودی

مولانا

نیاز و عادت

چند روز پیش یکی‌ از دوستانم از من پرسید که پژمان تو میدونی که فرق بین نیاز و عادت چیه؟! تا حالا بهش دقت نکرده بودم. این چند روز فرصتی شد که گاه و بیگاه بهش فکر کنم.
معمولا متوجه نمیشیم که داریم به چیزی یا کسی‌ عادت می‌کنیم. وقتی‌ میفهمیم که درد ناشی‌ از ترک عادت رو حس می‌کنیم که به راستی‌ هم ترک عادت موجب مریضیه. اما هیچ عادتی موندگار نبوده و نخواهد بود. چه خوب که به چیزی عادت کنیم که درد موقع ترکش ارزش داشته باشه. عادت یعنی‌ وابستگی. یعنی‌ زنجیری که آزادگی رو به اسارت میبره. چه این زنجیر از طلا و چه مس ، باز هم زنجیره.
نیاز فقط با برطرف کننده‌اش برطرف می‌شه، نه هیچ چیز دیگه. مثل نیاز تشنه به آب یا عاشق به معشوق، یا زندگی‌ به خورشید. پس نیاز رو نمی‌شه ترک کرد یا برطرف با غیر آنچه که نیازه. گاهی می‌شه به نیاز داشتن عادت کرد یا به عادت کردن نیازمند شد. البته خیلی‌ مهمه که به چه چیزی یا کسی‌ نیاز داشته باشیم و چه نیازی. نیاز میتونه آدم رو به اوج و یا به قعر برسونه. گاهی نیاز میتونه اوج بی‌ نیازی و خود غنا باشه. خوش به حال نیازمند سرافراز...
سپاس از دوستی‌ که باعث شد کمی‌ فکر کنم.

پژمان پورواحدی

Face

Fly to the unknown lands

Try to remove whatever existed

There will still be a familiar face in the spring

You can not resist facing it while you wash your face.

Although you destroy it by putting your hands into the water

You can still find it in the drops

Do not resist facing it while you are liying under the ever green tree

Live with it instead of forgetting it...

Pejman Pourvahedi

Friends

You are walking in the road of life. Once upon a time some people start walking next to you. Some stay for a moment,some for a few months and some forever. The way you have to pass can be slippery or dry. You might have to climb a hill or even a mountain. As long as the road in covered with green trees and blue sky, so many people show off around you. When it becomes slippery due to stormy weather, their number decreases and decreases. This road approves many things and gives many lessons. On the way of climbing the hill some become scared and just leave you hundreds meters before the hill. Some accompany you the whole way even in the mountain. But at the end either a few will stay with you on top of the mountain or you will find yourself alone. Every single meter accompany depends on selfishness degree of the people and their interest in you. Take care of those who stay with you more than everything in this road. They are pearls of your life. They are TRUE FRIENDS.

Pejm@n

Trial

Lots of noise could be heard from the crowd. Everybody was waiting for him. YES, There he was in escort of many police officers. It was too hard to bring him inside the court. Suddenly a deep silence dominated and people became quiet. After a couple of minutes the judge entered the court. Culprit could not see what was happening around due to a black thick cover on his eyes. He could just hear the noise and breathe hard, in short steps.
Suddenly he heard the judge voice who announced his name, birth date and where he was born. Everybody was shouting again. Judge said after one minute consultant the final sentence will be announced. Nobody saw the Jury but Judge. His heart beat so hard, waiting for the final sentence. the Judge came back to the court ,one more time silence like a cloud covered every single audience. They were all waiting for the decision.

DEATH! As much as he tried to talk, he felt more pain in his lips. His eyes were still covered. There was no one there to hear him? Nobody wanted to tell him why he was there? Next to all these, he was peaceful because he was sure that he had tried his best, by being honest, by loving what he was doing, by sacrificing himself for what he believed in. Nobody understood him. No one in the court knew him but the Judge who was smiling at him. He could feel the Judge's smile. Although his eyes were covered, he could see the people who were waiting for his death better than them looking at him. While there were taking him out he was repeating by himself nothing but one sentence which has been giving him peace all his life. One day he will meet all of those people again when many of them will regret and a few persons will be satisfied. He felt that someone was removing the cover of his eyes while he was happy to suffer all these pains without any right to defend himself. All for what he loved. But he just wanted to tell them. Whatever they did, He never let hate to enter his heart. He saw the sunlight and heard only one world: FIRE. Now he is seeing the true light for mankind. One day not so far away everybody would understand what he said, what he believed in and his innocence.

"فمن يعمل مثقال ذره خيرا يره ومن يعمل مثقال ذره شرا يره"

Then shall anyone who has done an atom's weight of good, see it! And anyone who has done an atom's weight of evil, shall see it.

Pejm@n