Tar o Pood

به آنكه هنوز دلش براي ايرانم مي تپد

2010-08-09T03:45:00.000-07:00

چه فكر مي كني؟

كه بادبان شكسته زورق به گل نشسته اي ست زندگي ؟

در اين خراب ريخته

كه رنگ عافيت از او گريخته

به بن رسيده راه بسته اي ست زندگي ؟

چه سهمناك بود سيل حادثه

كه همچو اژدها دهان گشود

زمين و آسمان ز هم گسيخت

ستاره خوشه خوشه ريخت

و آفتاب دركبود دره هاي آب غرق شد

هوا بد است

تو با كدام باد مي روي؟

چه ابر تيره اي گرفته سينه تورا

كه با هزار سال بارش شبانه روز هم

دل تو وانمي شود

تو از هزاره هاي دور آمدي

در اين درازناي خون فشان

به هر قدم نشان نقش پاي توست

در اين درشتناك ديولاخ

ز هر طرف طنين گامهاي رهگشاي توست

بلند و پست اين گشاده دامگاه ننگ و نام

به خون نوشته نامه وفاي توست

به گوش بيستون هنوزصداي تيشه هاي توست

چه تازيانه ها كه با تن تو تاب عشق آزمود

چه دارها كه از تو گذشت سربلند

زهي شكوه قامت بلند عشق

كه استوار ماند در هجوم هر گزند

نگاه من

هنوز آن بلنددور

آن سپيده آن شكوفه زار انفجار نور

كهرباي آرزوست

سپيده اي كه جان آدمي هماره در هواي اوست

به بوي يك نفس در آنزلال دم زدن

سزد اگر هزار بار

بيفتي از نشيب راه و باز

رو نهي بدان فراز

چه فكر مي كني ؟

جهان چو آبگينه شكسته اي ست

كه سرو راست هم در او شكسته مي نمايدت

چنان نشسته كوه دركمين دره هاي اين غروب تنگ

زمان بي كرانه راتو با شمار گام عمر ما مسنج

به پاي او دميست اين درنگ درد و رنج

به سان رودكه در نشيب دره سر به سنگ مي زند

رونده باش

اميد هيچ معجزي ز مرده نيست

زنده باش.

هوشنگ ابتهاج

نوروز

2010-03-23T08:27:00.000-07:00

خداوندا در این سالی كه در پیش است

نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای ؛لیكن

در آغاز طلوع روشن سالی ؛ كه می آید

كمك كن تا رها سازم ز خود

من كوله بار یك هزار و سیصد وهشتاد و هشت افسوس

هزار و سیصد و هشتاد و هشت اندوه

خدایا مهربانم كن

تو چشمان مرا با نور خود بگشا

تو لبخند رضایت را عطایم كن

بفهمان زندگی زیباست

خداوندا ؛ تو راه سبز ایمان را نشانم ده

تو نیكی پیشه ام فرما

كه راه حق صبورانه بپیمایم

و هرگز من نباشم از زیانكاران

رفیقا ؛ مهربانا ؛ عاشقم فرما

مرا در شط پر مهر گذشتت ؛ شست وشویم ده

تو پاكم كن ؛ قرارم ده

كریما ؛ دست های گرم و لبخندی عطایمكن

تو ای نزدیك تر از من به من

اینك مرا دریاب پناهم ده

خداوندا

نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای اما

برای مردمان خوب این وادی

عطا فرما

هزار امید

هزار و سیصد آگاهی

هزار و سیصد و هشتاد بهروزی

هزار و سیصد و هشتاد و نه لبخند زیبارا

از طرف یک دوست

نویسنده ناشناس

درد دلی با هم وطنم

2010-01-31T05:22:00.000-08:00

دیشب کنسرت ارکستر سمفونیک تهران در رتردام برگزار شد . افراد متفاوت با عقاید گوناگون به چشم میخوردند . تا قبل از اینکه به محل برگزاری برسیم به اوج جنبه ی تبلیغاتی داستان پی نبرده بودم ، بالاخره نیمه ای از وجودم نیمه دیگرم را منقاعد کرد که اینجا جای تو نیست . خیلی دوست داشتم از هم وطنان مذهبی که با ظاهر ویژه جلب توجه می کردند بپرسم که امشب موسیقی حلال است یا حرام ؟ یاد سی سال خانه نشینی پرویزیاحقی افتادم ، یاد نشان ندادن سازدر تلویزیون ، یاد سخنان رهبر فززانه راجع به موسیقی در دانشگاه ، یاد همه غصه هام . بین شعارهایی که هم وطنان معترض میداند به دفعات شعار مرگ بر دیکتاتور به گوش میرسید. دوست داشتم از دوستان هلندی هم بپرسم که چراشب شنبه را گذاشته و آمده اند چندین ساعت به خاطر من و امثال من در برف ایستاده و اعتراض میکنند ، جز اینکه ازشون سپاسگزاری کنم کار دیگری نمی تونم انجام بدم . ناگهان یکی ازمعترضان فریاد زد که ایرانی که وارد کنسرت بشه مثل احمدی نژاد خاإنه. هم میهن عزیرم که تا چند لحظه قبل شعار مرگ بر دیکتاتو میدادی ، به راستی دیکتاتوری چیست و دیکتاتور کیست ؟ سعی کنیم بپذیریم همدیگر را ، باور کنیم که همه میتوانند فکر کنند. هرکس آزاد هست درفکر کردن و انتخاب راه . بیایید دیکتاتور کوچک درونمان را از بین ببریم تا بزرگ نشده . به امید آزادی فکر

پژمان پورواحدی

مسجد و میخانه

2010-01-03T09:11:00.000-08:00

ره میخانه و مسجد کدام است

که هر دو بر من مسکین حرام است

نه در مسجد گذارندم که رند است

نه در میخانه کین خمار خام است

میان مسجد و میخانه راهی است

بجوئید ای عزیزان کین کدام است

به میخانه امامی مست خفته است

نمی‌دانم که آن بت را چه نام است

مرا کعبه خرابات است امروز

حریفم قاضی و ساقی امام است

برو عطار کو خود می‌شناسد

که سرور کیست سرگردان کدام است

2009-11-11T13:47:00.000-08:00

نه به عادتها باید اعتقاد داشت نه به اعتقادها عادت ، که هردو دریک لحظه می تونن خراب بشن یا خراب کنند.

پژمان پورواحدی

صلح

2009-09-21T06:52:00.001-07:00

امروز روز جهانی صلح سراسر دنیا پاس داشته می‌شه. در کشورها، شهرها، خیابانها، کوچه ها یک صدا فریاد میزنند "صلح". عده‌ای هم به امید روزی که زیر آسمان یک پارچه صلح زندگی‌ کنند هر لحظه تلاش میکنند. بیشتر انسانها با شنیدن این کلمه اولین چیزی که به ذهنشون خطور میکنه جنگ و‌ اسلحه است در حالی‌ که مهمترین گام، صلح درونی‌، از همه بیشتر نادیده گرفته می‌شه. تا به صلح درونی‌ نرسیم، صلح جهانی‌ پدیدار نمی‌شه و چه قدر سخته این کار. کوله بارهای غم، کینه، حسادت و دلخوری رو باید زمین گذاشت تا جایی‌ هم برای صلح در قلبها باز بشه.بعداز ماهها تکرار "قلبی پاک در من بیافرین‌ای خدای من" امروز بهانه‌ای شد که فکر کنم پاک از چی‌؟! از همه آنها ای که گفتم با ابزار عشق، محبت، بخشش و از همه مهمتر تلاش.
به امید برقراری صلح

پژمان پورواحدی

پرده آخر

2009-09-14T07:43:00.001-07:00

سینه‌اش را چاک داده اند و در انتهای حیاط گگلگون شده با خون جسم رنجورش را به دیواری آجری تکیه داده اند. خیره به دوردست نگاه می‌کند. قلبش در کاسه‌ای بلوری جلوی مشاوران ارشد غوطه می‌خورد تا یک رنگیش را در مقابل نگاه جهانیان بیازمایند. روحش زیر سایهٔ بید پیر در حالی‌ که از ترس زانوانش را بغل کرده با نگاهی‌ رنجور به تماشای یار چندین ساله اش نشسته. تنها به این امید زنده مانده که امانتی را که سالها در حفظش کوشیدند به مقصد برساند. پردها به آرامی بسته میشوند و در سکوت سالن صدای هق هق تنها تماشاچی شنیده میشود

پژمان پورواحدی

Philosopher

2009-09-06T05:39:00.000-07:00

The philosopher is Nature's pilot.

George Bernard Shaw

رویا

2009-08-30T03:25:00.000-07:00

ساعت ۷:۲۰ صبح روز یکشنبه ۳۰ آگوست

هیچ خبری از اون همه زیبایی وجود نداره. من روی تخت دراز کشیدم و چشمامو که باز می‌کنم فقط سقف اتاق رو میبینم. شب با یه عده توی فضای باز نشست بودم. فقط یک لحظه کافی‌ بود که به آسمون نگاه کنم و ساعتها خیره بمونم. ستارها مثل مروارید در دامن شب میدرخشیدن، وصف ناپذیر. محو تماشای اونها شده بودم که دیدم یه دسته پلیکان که درخشندگیشون از ستارها هم بیشتر بود دارن از دور نزدیک میشن و از بالای سر ما عبور می‌کنن. یکی‌ از اونها خیلی‌ بزرگتر و نورانیتر از بقیه بود بطوری که نمیگذاشت نگاهت به طرف بقیه بره. انگار فقط اون بود تو آسمون. هر بالی که میزد خیلی‌ با قدرت به طرف جلو حرکت میکرد. من زودتر از بقیه اونهارو دیده بودم و بیشتر از همه نگهشون کردم تا از دید خارج شدن.نمیدونم چرا زیبایشون برای من چندین برابر زیبایشون برای دیگران بود. چند لحظه بعد یک وال به درخشندگی پرندها تو آسمون ظاهر شد و در دریای شب غوطه میخورد و دهانش مرتب باز و بسته میشد. شب تبدیل شده بود به جشنی برای نور. هرگز این زیبایی رو ندیده بودم، خیره کنند بود...اونقدر که مجبورم کرد تا از جا بلند شم و بنویسمش

پژمان پورواحدی

هستی

2009-08-28T06:36:00.000-07:00

در غیب هست عودی، کاین عشق از اوست دودی

یک هست نیست رنگی‌ کز اوست هر وجودی

مولانا

نیاز و عادت

2009-08-23T07:49:00.000-07:00

چند روز پیش یکی‌ از دوستانم از من پرسید که پژمان تو میدونی که فرق بین نیاز و عادت چیه؟! تا حالا بهش دقت نکرده بودم. این چند روز فرصتی شد که گاه و بیگاه بهش فکر کنم.
معمولا متوجه نمیشیم که داریم به چیزی یا کسی‌ عادت می‌کنیم. وقتی‌ میفهمیم که درد ناشی‌ از ترک عادت رو حس می‌کنیم که به راستی‌ هم ترک عادت موجب مریضیه. اما هیچ عادتی موندگار نبوده و نخواهد بود. چه خوب که به چیزی عادت کنیم که درد موقع ترکش ارزش داشته باشه. عادت یعنی‌ وابستگی. یعنی‌ زنجیری که آزادگی رو به اسارت میبره. چه این زنجیر از طلا و چه مس ، باز هم زنجیره.
نیاز فقط با برطرف کننده‌اش برطرف می‌شه، نه هیچ چیز دیگه. مثل نیاز تشنه به آب یا عاشق به معشوق، یا زندگی‌ به خورشید. پس نیاز رو نمی‌شه ترک کرد یا برطرف با غیر آنچه که نیازه. گاهی می‌شه به نیاز داشتن عادت کرد یا به عادت کردن نیازمند شد. البته خیلی‌ مهمه که به چه چیزی یا کسی‌ نیاز داشته باشیم و چه نیازی. نیاز میتونه آدم رو به اوج و یا به قعر برسونه. گاهی نیاز میتونه اوج بی‌ نیازی و خود غنا باشه. خوش به حال نیازمند سرافراز...
سپاس از دوستی‌ که باعث شد کمی‌ فکر کنم.

پژمان پورواحدی

Face

2009-05-14T14:19:00.000-07:00

Fly to the unknown lands

Try to remove whatever existed

There will still be a familiar face in the spring

You can not resist facing it while you wash your face.

Although you destroy it by putting your hands into the water

You can still find it in the drops

Do not resist facing it while you are liying under the ever green tree

Live with it instead of forgetting it...

Pejman Pourvahedi

Friends

2009-04-22T14:03:00.000-07:00

You are walking in the road of life. Once upon a time some people start walking next to you. Some stay for a moment,some for a few months and some forever. The way you have to pass can be slippery or dry. You might have to climb a hill or even a mountain. As long as the road in covered with green trees and blue sky, so many people show off around you. When it becomes slippery due to stormy weather, their number decreases and decreases. This road approves many things and gives many lessons. On the way of climbing the hill some become scared and just leave you hundreds meters before the hill. Some accompany you the whole way even in the mountain. But at the end either a few will stay with you on top of the mountain or you will find yourself alone. Every single meter accompany depends on selfishness degree of the people and their interest in you. Take care of those who stay with you more than everything in this road. They are pearls of your life. They are TRUE FRIENDS.

Pejm@n

Trial

2009-04-18T03:31:00.001-07:00

Lots of noise could be heard from the crowd. Everybody was waiting for him. YES, There he was in escort of many police officers. It was too hard to bring him inside the court. Suddenly a deep silence dominated and people became quiet. After a couple of minutes the judge entered the court. Culprit could not see what was happening around due to a black thick cover on his eyes. He could just hear the noise and breathe hard, in short steps.
Suddenly he heard the judge voice who announced his name, birth date and where he was born. Everybody was shouting again. Judge said after one minute consultant the final sentence will be announced. Nobody saw the Jury but Judge. His heart beat so hard, waiting for the final sentence. the Judge came back to the court ,one more time silence like a cloud covered every single audience. They were all waiting for the decision.

DEATH! As much as he tried to talk, he felt more pain in his lips. His eyes were still covered. There was no one there to hear him? Nobody wanted to tell him why he was there? Next to all these, he was peaceful because he was sure that he had tried his best, by being honest, by loving what he was doing, by sacrificing himself for what he believed in. Nobody understood him. No one in the court knew him but the Judge who was smiling at him. He could feel the Judge's smile. Although his eyes were covered, he could see the people who were waiting for his death better than them looking at him. While there were taking him out he was repeating by himself nothing but one sentence which has been giving him peace all his life. One day he will meet all of those people again when many of them will regret and a few persons will be satisfied. He felt that someone was removing the cover of his eyes while he was happy to suffer all these pains without any right to defend himself. All for what he loved. But he just wanted to tell them. Whatever they did, He never let hate to enter his heart. He saw the sunlight and heard only one world: FIRE. Now he is seeing the true light for mankind. One day not so far away everybody would understand what he said, what he believed in and his innocence.

"فمن يعمل مثقال ذره خيرا يره ومن يعمل مثقال ذره شرا يره"

Then shall anyone who has done an atom's weight of good, see it! And anyone who has done an atom's weight of evil, shall see it.

Pejm@n

Freedom

2008-12-07T03:36:00.000-08:00

It's one year old! Last year I bought it in memory of my lovely plant which I couldn't bring it here.
A few weeks ago I noticed that the leaves are turning yellow and really sick.First I thought probably it's the nature of the plant or because of Autumn. Finally I decided to take a look at the roots, when I took it out of the pot, I faced an amazing and also shocking scene. My poor daughter had no more space to grow,all the roots had crawled into each other trying to find a hole for growth and freedom. shame on me that I did not think about it sooner.
I put new soil, pot and cut the dead leaves. it's happy now, satisfied.fresh, green,shiny the same as me.
When there is no freedom people show all the same signs. Adapting freedom needs training and suitable culture,otherwise it has a toxic effect such as pure Oxygen.

Roots either find a way to freedom or die. They can be roots of a plant, society, country or our world.

Let them grow.

Pejman

discrimination

2008-11-30T11:42:00.000-08:00

Where are you from? (firs an artificial smile) then sorry you can not work
where are you from? sorry, no scholarship
where are you from? pay 4 times more
where are you from? just study what we think you are not dangerous in
where are you from? Excuse me sir,you are not allowed to enter!
where are you from? I am so sorry to hear that but If you really think it doesn't suit you,you can leave!
where are you from? YOU MUST NOT LIVE

these are a few types of thousands answers to your questions about discrimination, just because you are born in a different land! just because many politicians are competing in having more money which belongs to the nations.
these people SHOUT that there is no racism, we are the most liberal people in the world,,HERE IS FREEDOM,

I am getting tired, I wish people could understand that there is no border on the mother Earth,but they have made it themselves.

Pejman

Jannis Diploma

2008-11-26T13:07:00.000-08:00

2008-10-28T13:15:00.000-07:00

تو سکوت را میکاری
دیگری حماقت را درو می‌کند.
و تو صداقت را دفن

تا هزاران هزار سال

پژمان

Futsal Iran-Italy

2008-10-14T12:07:00.000-07:00

امروز داشتم دیوونه میشدم ، یه مطلب که هیچ صدتا هم کمه واسه این بچه ها هیچی نمی تونم بگم جزاینکه درود به شرفشون

گلشیفته فراهانی

2008-10-08T01:56:00.001-07:00

گلشیفته فراهانی بر روی فرش قرمز ، بهت افتخارمی کنم

قطاراحباء

2008-10-01T15:35:00.000-07:00

^{غروب هر پنجشنبه شمارى از بهايى هاى ايران در ايستگاه راه آهن تهران جمع مى شوند تا هم كيشان و بستگان خود را كه قصد خروج از كشور را دارند در پاي قطار ساعت هشت شب تهران- استانبول بدرقه كنند.}

^{ظرفيت اين قطار ۲۰۰ نفر است و آن گونه كه مهمانداران اين قطار مى گويند از حدود ۱۲ سال پيش كه سفرهاى هفتگى آن آغاز شد دست كم هر هفته به طور ثابت چندين مسافر آن، بهايى هستند.}

^{بيشتر اين مسافران تصميم دارند براى هميشه ايران را ترك كنند و از همين رو چشم هاى گريان و نگران فراوانى در غروب پنجشنبه ها در ايستگاه راه آهن تهران ديده مى شود.}

^{پيروان اين كيش به علت عقايدشان بيش از يك قرن است كه با محدوديت هاى بسيار در ايران دست و پنجه نرم مي كنند.}

^{با پيروزى انقلاب بهمن ۵۷ در ايران و استقرار نظام جمهورى اسلامى، كيش بهايى در ايران به عنوان يك «دين ساختگى» معرفى شد و پيروان آنها مورد اذيت و آزار و تبعيض بيشترى قرار گرفته اند.}

^{آمار دقيقى از تعداد بهاييان در ايران وجود ندارد ولى در ۳۰ سال اخير گروه پر شمارى از آنها خاك ايران را به مقصد اروپا، آمريكا، هند و اسرائيل ترك كرده اند.}

^{يكى از شهرهايى كه در ميانه راه اين مهاجران قرار دارد شهر «كايسرى» در شرق تركيه است. اين شهر با قطار۶۰ ساعت از تهران فاصله دارد؛ هفت ساعت قبل از آنكارا و ۱۵ ساعت قبل از استانبول كه در سال هاى اخير به عنوان توقفگاهى براى بهائيان درآمده است.}

^{وقتى كه در تهران به متصدى دريافت بار قطار گفتم، چمدانى براى تحويل ندارم، با تعجب گفت: در اين قطار همه اضافه بار دارند، چه عجب يك نفر هم بدون بار پيدا شد.}

^{در همان لحظه دو زن ميانسال كه در حال تحويل بارشان بودند از من خواستند تا امتياز ۳۵ كيلويى بار خودم را به آن ها بدهم تا مجبور نشوند بابت «اضافه بار» ۱۰۵ هزار تومان جريمه بدهند و به شوخى به من گفتند: در ازاى اين كار حاضرند در طول اين سفر سه روزه به من چاى تازه دم بدهند!}

^{لوكوموتيو ساعت ۲۰:۱۰ شروع به حركت كرد و من براى گرفتن اولين چاى وعده داده شده به كوپه خانم هاى ميانسال رفتم و چند دقيقه با آن ها گفت و گو كردم. وقتى از يكى از آن ها پرسيدم كه چرا پسر جوان شما اين قدر در ايستگاه راه آهن گريه مى كرد گفت: به اين علت كه او آخرين فرد خانواده مان است كه در ايران مانده است و الان ديگر خيلى تنها شده و من هم مجبور شدم ايران را ترك كنم و پسرم را تنها بگذارم. او هم اگر پاسپورت داشت با من مى آمد ولى مجبور شد بماند و شايد قاچاقى بيايد آن طرف.}

^{«اى كاش مى توانستيم در ايران بمانيم»}

^{آقايى كه به همراه همسر و دو دختر جوانش در حال خارج شدن از كشور بود گفت: پس از انقلاب من را از آموزش و پرورش اخراج كردند و مجبور شدم كه يك مغازه لوازم آرايشى اجاره كنم. تا ۱۰ سال پيش مخارج زندگى خود و چهار فرزندم را از اين طريق تامين مى كردم تا اينكه جواز كسب من را لغو كردند.}

^{وى مى گويد: با هر مشكلى بود دو پسرم را به پاكستان و از آنجا به كمك جامعه بهائيان به آمريكا فرستادم. ولى الان كه دخترهايم بزرگ شده اند و مى خواهند به دانشگاه بروند نمى توانيم آن ها را تنها روانه خارج كنيم و به همين علت خودمان نيز به همراه آنها آمده ايم.}

^{از او مى پرسم كه چرا با قطار از كشور خارج مى شود و از هواپيما استفاده نمى كند؟}

^{وى كه نخواست نامش فاش شود در پاسخ مى گويد: ما بيشتر زندگى مان را فروخته ايم و ديگر نمى خواهيم به ايران برگرديم. چند وقتى در «كايسرى» تركيه زندگى مى كنيم تا ببينيم سازمان ملل و يا جامعه بهائيت برايمان چه كار مى كند. بخشى از لوازم ضرورى زندگى مان را هم همراه خودمان آورده ايم تا مجبور نشويم دوباره در تركيه آنها را با قيمت بالا بخريم، چون معلوم نيست چند وقت در تركيه مى مانيم.}

^{اين ايرانى بهايى كه موهايش به سپيدى مى زند نگران است كه چگونه در كشورى غريب بايد امرار معاش كند.}

^{وى مى گويد: اگر قرار بود با هواپيما برويم به خاطر بار اضافه اى كه داريم كلى بايد جريمه پرداخت مى كرديم؛ ضمن اينكه بليت قطار فقط ۶۹ هزار تومان است و از هواپيما خيلى ارزان تر تمام مى شود و در شهر كايسرى ايستگاه دارد.}

^{او مى افزايد: «ما بهايى هاى پولدارى نيستيم و همين مبالغ هم برايمان خيلى زياد است. يعنى اغلب افرادى كه در اين قطار هستند از طبقه نسبتا كم درآمد جامعه به حساب مى آيند. آن قدر در اين چند ساله به ما فشار آوردند كه بسيارى از ما ديگر آه در بساط نداريم. الان هم كه داريم به كايسرى مى رويم اميدمان به خدا است و مى دانيم كه روزهاى سختى در پيش داريم. اى كاش مى توانستيم در ايران بمانيم و مثل بقيه مردم زندگى كنيم.»}

^{خانم ميانسالى كه به همراه همسرش در حال سفر بود نيز مى گويد: «الان بيش از يك سال است كه دو دختر جوان من در شهر كايسرى زندگى مى كنند. قرار است كه سازمان ملل براى آن ها كارى بكند و آن ها بتوانند براى ادامه تحصيل به آمريكا بروند. ولى هنوز معلوم نيست كه چه وقت كار آن ها درست مى شود؛ يك سال، دو سال ديگر و يا همين فردا.»}

^{اين خانم مى افزايد: حتى بعضى ها را مى شناسم كه چهار سال در تركيه مانده اند و با مشكلات فراوانى سر كرده اند و الان توانسته اند بروند مثلا به كانادا براى تحصيل. به هر حال اين پنجمين بار است كه از طريق قطار براى ديدن دخترهايم و رساندن كمى پول و مواد غذايى به آنها به تركيه مى آيم. خودم و همسرم ساكن بابل هستيم و زندگى مان، خدا را شكر بد نيست. يعنى پس از عمرى كار كردن توانسته ايم كمى پس انداز كنبم تا بچه هايمان را به سرانجام برسانيم.}

^{از او مى پرسم كه چرا خودتان مهاجرت نمى كنيد؟ چه عواملى باعث شده است كه برخى از هم كيشان شما عليرغم مشكلات فراوان همچنان در داخل ايران زندگى كنند؟}

^{او اظهار عقيده مى كند، «بعضى ها هم به خاطر اينكه در اوايل انقلاب، تعدادى از بهاييان بى گناه را اعدام كردند از ترس جانشان فرار كردند. اما الان يك مقدار وضعيت بهتر شده است ولى در مجموع در ايران، بهاييان با مشكلاتى دست به گريبان هستند كه آنها را مجبور به مهاجرت مى كند.»}

^{زني «شكست خورده»}

^{قطار «تهران- استانبول» از ميان دشت ها، كوه ها، درياچه ها و رودخانه ها گذر مى كند. اين قطار ۳۶ ساعت پس از حركت و شش ساعت آن سوى مرز ايران به درياچه وان مى رسد. دو واگن آخر قطار كه بار مسافران در آن قرار دارد در اسكله درياجه وان از ترن جدا و به داخل كشتى ترك منتقل مى شوند.}

^{كشتى پس از پنج ساعت حركت به سمت غرب، به اسكله «تاتوان» مى رسد. در آن سوى درياچه و در اسكله «تاتوان» واگن بار از كشتى خارج و به قطار ترك متصل مى شود و مسافران نيز سوار بر آن قطار مى شوند تا ادامه مسير را بپيمايند.}

^{شمارى از مسافران در عرشه كشتى قدم مى زنند و شمارى ديگر در داخل آن استراحت مى كنند. يكى از مسافران قطار در ساعت هاى آخر سفر از سرنوشت «نامعلوم» خود نگران بود و در حالى كه اشك چشمانش را پر كرده بود، گفت: «من از روزى كه خودم را شناخته ام هميشه مكافات و زجر و بدبختى كشيده ام، ولى به خاطر عشقى كه به ايران داشتم هيچ وقت حاضر نبودم كه از مملكت خارج شوم .الان ۲۷ سال است كه ازدواج كرده ام و تمام اين مدت را خياطى كرده ام تا مخارج زندگى مان را تامين كنم.»}

^{وى افزود: «من خياطى مى كردم و شوهرم با مدرك ليسانس مسافر كشى، و نهايت تلاش مان را كرده ايم كه بچه هايمان در ايران بمانند و موفق شوند ولى متاسفانه فشارهايى كه به ما آوردند از من مادرى شكست خورده ساخت كه مجبور شدم به خاطر آينده بچه هايم مملكتم را ترك كنم.»}

^{او گفت: «من خيلى با خودم مبارزه كردم كه به خارج نروم و هر وقت كه اسم خارج مى آمد تمام تنم مى لرزيد. روزى كه دخترم گفت مى خواهم از ايران بروم من پنج، شش ماه با او صحبت مى كردم تا شايد منصرف شود ولى بعدها ديگر تسليم شدم چون فهميدم كه حق با اوست. ولى باور كنيد الان هم تمام قلب و وجود و روحم ايران است.»}

^{«قطار احباء»}

^{بهايى ها اين قطار را «قطار احباء» مي نامند كه به معناي «دوستان» است. قطار «احباء» پس از ۶۰ ساعت حركت و در ساعت هشت صبح به شهر كايسرى، جايى كه بهاييان ايران در اين نقطه آينده خود را رقم مى زنند، مي رسد.}

^{نماينده جامعه بهاييان و شمارى از اقوام و بستگان مسافران بهايى به استقبال آنها آمده بودند و قطار پس از ۱۰ دقيقه توقف به مسير خود به سمت آنكارا و استانبول ادامه داد.}

^{وقتى به كوپه قطار برگشتم ديدم كه يك فلاسك چاى تازه دم روى ميزم قرار دارد. فلاسك آشنا بود. زنان ميانسال به قول خودشان وفا كرده بودند.}

^{اين خانم ميانسال مى گويد: تا آنجايى كه من مطلع هستم بيشتر بهائيان، ايران عزيزمان را دوست دارند و دوست دارند در مملكت خودشان زندگى كنند و با صداقت كار و به مردم خدمت كنند. من هم يكى از آن ها. ببينيد هيچ كس دوست ندارد آواره مملكت غريب شود. آنهايى هم كه رفتند اغلب دلايلى موجه داشتند. بيشتر به خاطر اجبارى كه براى پيشرفت بچه هايشان دارند، مجبور مى شوند بروند. بعضى ها به خاطر اينكه از اداره هاى دولتى اخراج و پاكسازى شده اند و نمى توانستند كار ديگرى بكنند گذاشتند رفتند.}^{وى مى گويد: يك مقدار محدودى هم سازمان هاى بين المللى به دخترهاى من كمك مالى مى كنند تا بتوانند اين مدت نامعلوم را در تركيه امرار معاش كنند و در نهايت براى تحصيل به كشورى كه درخواست كرده اند بروند.}

تست روانشناسی

2008-09-14T07:59:00.000-07:00

1) چه موقع از روز بهترین و آرام ترین احساس را دارید؟
الف _ صبح،
ب- عصر و غروب،
ج _ شب

۲) معمولاً چگونه راه مى روید؟
الف _ نسبتاً سریع، با قدم هاى بلند،
ب- نسبتاً سریع، با قدمهاى کوتاه ولى تند و پشت سر هم،
ج _ آهسته تر، با سرى صاف روبرو،
د _ آهسته و سربه زیر، ه- - خیلى آهسته

۳) وقتى با دیگران صحبت مى کنید؛
الف _ مى ایستید و دست به سینه حرف مى زنید،
ب- دستها را در هم قلاب مى کنید،
ج _ یک یا هر دو دست را در پهلو مى گذارید،
د _ دست به شخصى که با او صحبت مى کنید، مى زنید،
و ه-_ با گوش خود بازى مى کنید، به چانه تان دست مى زنید یا موهایتان را صاف مىکنید

۴) وقتى آرام هستید، چگونه مى نشینید؟
الف _ زانوها خم و پاها تقریباً کنار هم،
ب- چهارزانو،
ج _ پاى صاف و دراز به بیرون،
د _ یک پا زیر دیگرى خم

۵) وقتى چیزى واقعاً براى شما جالب است، چگونه واکنش نشان مى دهید؟
الف _ خنده اى بلند که نشان دهد چقدر موضوع جالب بوده،
ب _ خنده، اما نه بلند،
ج _ با پوزخند کوچک،
د _ لبخند بزرگ،
ه_ لبخند کوچک

۶) وقتى وارد یک میهمانى یا جمع مى شوید؛
الف _ با صداى بلند سلام و حرکتى که همه متوجه شما شوند، وارد مى شوید
ب _ با صداى آرامتر سلام مى کنید و سریع به دنبال شخصى که مى شناسید، مى گردید
ج _ در حد امکان آرام وارد مى شوید، سعى مى کنید به نظر سایرین نیایید

۷) سخت مشغول کارى هستید، بر آن تمرکز دارید، اما ناگهان دلیلى یا شخصى آن را قطع مى کند؛
الف _ از وقفه ایجاد شده راضى هستید و از آن استقبال مى کنید
ب _ بسختى ناراحت مى شوید
ج _ حالتى بینابین این ۲ حالت ایجاد مى شود

۸) کدامیک از مجموعه رنگ هاى زیر را بیشتر دوست دارید؟
الف- قرمز یا نارنجى
ب- سیاه
ج- زرد یا آبى کمرنگ
د- سبز
ه- آبى تیره یا ارغوانى
و- سفید
ز- قهوه اى، خاکسترى، بنفش

۹) وقتى در رختخواب هستید (در شب) در آخرین لحظات پیش از خواب، در چه حالتى دراز مى کشید؟
الف- به پشت
ب- روى شکم (دمر)
ج- به پهلو و کمى خم و دایره اى
د- سر بر روى یک دست
ه- سر زیر پتو یا ملافه...

۱۰) آیا شما غالباً خواب مى بینید که:
الف- از جایى مى افتید.
ب- مشغول جنگ و دعوا هستید.
ج- به دنبال کسى یا چیزى هستید.
د- پرواز مى کنید یا در آب غوطه ورید.
ه- اصلاً خواب نمى بینید.
و- معمولاً خواب هاى خوش مى بینید

امتیازات

سؤال اول: الف(۲ امتیاز)، ب (۴ امتیاز)، ج (۶ امتیاز)
سؤال دوم: الف (۶امتیاز)، ب (۴ امتیاز)، ج (۷ امتیاز)، د (۲ امتیاز)، ه (۱ امتیاز)
سؤال سوم: الف (۴ امتیاز)، ب (۲ امتیاز)، ج (۵ امتیاز)، د (۷ امتیاز)، ه (۶ امتیاز)
سؤال چهارم: الف (۴ امتیاز)، ب (۶ امتیاز)، ج (۲ امتیاز)، د (۱ امتیاز)
سؤال پنجم: الف (۶ امتیاز)، ب (۴ امتیاز)، ج (۳ امتیاز)، د (۵ امتیاز)، ه (۲ ا متیاز)
سؤال ششم: الف (۶ امتیاز)، ب (۴ امتیاز)، ج (۲ امتیاز)
سؤال هفتم: الف (۶ امتیاز)، ب (۲ امتیاز)، ج (۴ امتیاز)
سؤال هشتم: الف (۶ امتیاز)، ب (۷ امتیاز)، ج (۵امتیاز)، د (۴ امتیاز)، ه (۳ امتیاز) و (۲ امتیاز)، ز (۱ امتیاز)
سؤال نهم: الف (۷ امتیاز)، ب (۶ امتیاز)، ج (۴ امتیاز)، د (۲ امتیاز)، ه (۱ امتیاز)
سؤال دهم: الف (۴ امتیاز)، ب (۲ امتیاز)، ج (۳ امتیاز)، د (۵ امتیاز)، ه (۶ امتیاز)، و (۱ امتیاز)
خب، امتیازهایتان را جمع زدید. عدد به دست آمده را با جدول مقابل مقایسه کنید و شخصیت خودتان را بشناسید.

نتیجه گیرى
* اگر امتیاز شما بالاى ۶۰ است: دیگران در ارتباط و رفتار با شما شدیداً مراقب و هوشیار هستند آنها شما را مغرور، خودمحور و بى نهایت سلطه جو مى دانند، گرچه شما را تحسین مى کنند و به ظاهر مى گویند«کاش من جاى تو بودم!!» اما معمولاً به شما اعتماد ندارند و نسبت به ایجاد رابطه اى عمیق و دوستانه بى میل و فرارى هستند.
* اگر از ۵۱ تا ۶۰ امتیاز دارید: بدانید دوستان شما را تحریک پذیر مى دانند، بدون فکر عمل مى کنیدو سریع از موضوعات ناخوشایند برآشفته مى شوید ، علاقه مند به رهبرى جمع و تصمیم گیریهاى سریع دارید (هرچند اغلب درست از کار درنمى آیند!) دیگران شما را جسور و اهل مخاطره مى دانند. کسى که همه چیز را تجربه و امتحان مى کند، از ماجراجویى لذت مى برد و در مجموع به دلیل ایجاد شرایط و بستر
هیجانات توسط شما، از همراهى تان لذت مى برند.
* اگر از ۴۱ تا ۵۰ امتیاز به دست آوردید: به خود امیدوار باشید ، دیگران شما را بانشاط، سرزنده، سرگرم کننده و جالب و جذاب مى بینند. شما دائماً مرکز توجه جمع هستید و از تعادل رفتارى خوبى بهره مند هستید. فردى مهربان، ملاحظه کار و فهمیده به نظر مى رسید. قادر هستید به موقع باعث شادى و خوشى دوستانتان شوید و اسباب هلهله و خنده آنها را فراهم کنید و در همان شرایط و در صورت لزوم بهترین کمک بر اعضاى گروه هستید.
* اگر ۳۱ تا ۴۰ امتیاز نصیب شما شد: بدانید در نظر سایرین معقول، هوشیار، دقیق ، ملاحظه کار و اهل عمل هستید. همه مى دانند شما باهوش و با استعداد هستید اما مهمتر از همه فروتن و متواضع هستید. به سرعت و سادگى با دیگران باب دوستى را باز نمى کنید. اما اگر با کسى دوست شوید صادق، باوفا و وظیفه شناس هستید. اما انتظار بازگشت این صداقت و صمیمیت از طرف دوستانتان را دارید گرچه سخت دوست مى شوید اما سخت تر دوستى ها را رها مى کنید.
* از ۲۱ تا ۳۰ امتیاز : در نظر سایرین فردى زحمت کش هستید اما متأسفانه گاهى اوقات ایرادگیر هستید. شما بسیار بسیار محتاط و بى نهایت ملاحظه کار به نظر مى رسید. زحمتکشى که در کمال آرامش و با صرف زمان زیاد در جمع بار دیگران را بردوش مى کشد و بدون فکر و براساس تحریک لحظه اى و آنى هرگز نظر نمى دهد. دیگران مى دانند شما همیشه تمام جوانب کارها را مى سنجید و سپس تصمیم مى گیرید.
* و اگر کمتر از ۲۱ امتیاز داشتید: دیگران شما را خجالتى، عصبى و آدمى شکاک و دودل مى دانند شخصى که همیشه سایرین به عوض او فکر مى کنند، برایش تصمیم مى گیرند و از او مراقبت مى کنند. کسى که اصلاً تمایل به درگیرشدن در کارهاى گروهى و ارتباط با افراد دیگر را ندارد!

شهرخاموش

2008-09-03T08:15:00.000-07:00

غرق درسکوت با من درد دل می کنند
گویی سالهاست که در عمق تنهایی هم فرو رفته اند
هرکدام با گذر ازگردبادی سهمگین در رنگین کمانی پر رمزو راز
با هرنگاه به این خواب آرام درهیاهوی کشنده شهر غبطه می خورم
بی شک سخنوران دیروزاند که این چنین در اتاقک تنهایی خویش به ابدیت پیوسته اند
کاش میشد فهمید رازاین آرامش پیوسته را

پژمان

اسب نامه - پیش گفتار

2008-08-26T02:02:00.000-07:00

پیش گفتار

خیلی موقع ها توزندگیمون اونقدر غرق حاشیه می شیم که اصل یادمون میره .
درست مثل اسب عصاری دور خودمون می چرخیم و می چرخیم . تازه با سم های مبارک چشم بند مخملیم واسه خودمون می زنیم که مبادا گیج بشیم و خدای نکرده چشممون به چیزی بیافته که از دنیای اسبیمون دورمون کنه . خوب بالاخره خیلی ها تو صفن منتظر روغن .
کی بهتراز ما؟
نه شیهه می کشیم ، نه فکر می کنیم ، فقط غر!!!!! کل زندگی یعنی علف .
یه سری بز متفکر هم تو صفن و واسه خرکردن اسب مادر مرده هراز چند گاهی بهش یه تقدیرنامه میدن به عنوان اسب نمونه روستا ، دوجفت نعل طلایی هم روش!
....................ادامه دارد

پژمان

چشمه

2008-08-23T12:55:00.000-07:00

جرعه ای تازه به زندگی بپاش
تا این تن خسته ازدره ها و پرتگاه ها کمی التیام یابد
دست هایت را به آب بزن
با لبخند ، بی هیچ مقاومتی بخشی از وجودش را به تو تقدیم می کند
قطره ها تاب این بخشش را نداشته و روی صورتت می لغزند
هر ازگاهی می شود به چشمه سرزد
واندکی از وجودش را به غنیمت گرفت
ویا تنها برای یک باربه او پیوست.
او حتی سنگ های پرتاب شده به وجودش را هم صیقل می دهد

پژمان

تولد

2008-08-15T10:11:00.000-07:00

پاک
عاری از کینه ،آز ، حسد و همه ی آلودگی ها
تشنه ی درس ها ، فداکاری ها ، مهربانی ها وهمه نیکی های پایان ناپذیر
یعنی نیستی گذشته
نیم نگاهی به آینده
و زیستن امروز
یعنی زندگی ،نه تنها زنده بودن
وزندگی درپویایی
طراوت ،هدف وتلاش سه عنصر هستی بخش این درخت
چه احساس لذت بخشی
تولدم مبارک

پژمان - 25 مرداد

بی کران

2008-08-06T16:14:00.000-07:00

امشب به ابدیت پرکشیدم
درهرگذر،
هر کوی،
صدای تو بود که می شناختم
بوی تو بود که تا عمق وجودم جاری بود
ولبخند تو که درذهنم نقش می بست
مرا هم ببر
ای بی کران

پژمان

پروا

2008-08-05T11:20:00.000-07:00

پروامکن از خود

آنان که دیروز تورا ندامت می کردند
امروز هم می کنند
و همینطور فردا

پژمان

دست ، hand

2008-08-01T15:50:00.000-07:00

سالها منتظرفردا مانده ای

بی هیچ نگاهی به دستانت

Many years you have been waiting for tomorrow without taking a look at your hands

pEjMan

Moments

2008-07-19T09:41:00.000-07:00

Today,as everyday I was warming milk plus a bit coffee in it. After 5 minutes it was ready in a mug which is usually used for drinking beer but not for me. I put the mug on the woody table of the kitchen.it was raining and a light song which is one of my favorite songs was playing. so everything
was ready to enjoy the life. But instead of enjoying all these I was thinking about washing the dishes which were used to warm milk and coffee,yeah I started to wash but suddenly I remembered the milk might cool down. so I stopped washing. I sat,looked outside at the rain drops which were falling down of the leaves and enjoyed the drink. For 10 minutes without thinking about anything.How enjoyable it was.
This is how our lives pass.we try hard, sustain pains for a long time, just to enjoy for a day but exactly at that day by thinking about the future pain, one moment,day,month or sometimes year is gone.our lives pass for nothing.Enjoy when you must enjoy and sustain when you must sustain.

Pejm@n

قوی زیبا

2008-07-12T11:10:00.000-07:00

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در ان گوشه چندان غزل خواند ان شب
که خود در میان غزل ها بمیرد
گروهی بر انند که این مرغ زیبا
کجا عاشقی کرد انجا بمیرد
شب مرگ از بیم جان انجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز اغوش دریا بر امد
شبی هم در اغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی اغوش وا کن
که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

دکتر مهدی حمیدی شیرازی

Kindness

2008-07-10T12:45:00.000-07:00

How big is Kindness?

استاد

2008-07-10T11:05:00.000-07:00

يکي از مريدان حسن بصري ، عارف بزرگ ، در بستر مرگ استاد از او پرسيد :

"مولاي من ، استاد شما که بود ؟ "

حسن بصري پاسخ داد : " صدها استاد داشته ام و نام بردنشان ماه ها و سال ها طول مي کشد و باز شايد برخي را از قلم بيندازم . "

: "کدام استاد تاثير بيشتري بر شما گذاشته است ؟ "

حسن کمي انديشيد و بعد گفت : " در واقع مهمترين امور را سه نفر به من آموختند.

اولين استادم يک دزد بود.در بيابان گم شدم و شب دير هنگام به خانه رسيدم. کليدم را پيش همسايه گذاشته بودم و نمي خواستم آن موقع شب بيدارش کنم. سرانجام به مردي برخوردم ، از او کمک خواستم ، و او در چشم بر هم زدني ، در خانه را باز کرد.

حيرت کردم و از او خواستم اين کار را به من بياموزد. گفت کارش دزدي است ، اما آن اندازه سپاسگذارش بودم که دعوت کردم شب در خانه ام بماند.

يک ماه نزد من ماند. هر شب از خانه بيرون مي رفت و مي گفت : مي روم سر کار ؛ به راز و نيازت ادامه بده و براي من هم دعا کن. و وقتي بر مي گشت ، مي پرسيدم چيزي بدست آورده يا نه. با بي تفاوتي پاسخ مي داد : " امشب چيزي گيرم نيامد. اما انشا ء الله فردا دوباره سعي مي کنم. "

مردي راضي بود و هرگز او را افسردهء ناکامي نديدم. از آن پس، هر گاه مراقبه مي کردم و هيچ اتفاقي نمي افتاد و هيچ ارتباطي با خدا برقرار نمي شد ، به ياد جملات آن دزد مي افتادم : "امشب چيزي گيرم نيامد ، اما انشا ءالله ، فردا دوباره سعي مي کنم ، و اين جمله ، به من توان ادامه ء راه را مي داد. "

: " نفر دوم که بود ؟ "

: " نفر دوم سگي بود . مي خواستم از رودخانه آب بنوشم ، که آن سگ از راه رسيد. او هم تشنه بود .اما هر بار به آب مي رسيد ، سگ ديگري را در آب مي ديد ؛ که البته چيزي نبود جز بازتاب تصوير خودش در آب.

سگ مي ترسيد ، عقب مي کشيد ، پارس مي کرد ، همه کار مي کرد تا از برخورد با آن سگ ديگر اجتناب کند. اما هيچ اتفاقي نمي افتاد . سرانجام ، به خاطر تشنگي بيش از حد ، تصميم گرفت با اين مشکل روبرو شود و خود را به داخل آب انداخت ؛ و در همين لحظه ، تصوير سگ ديگر محو شد. "

حسن بصري مکثي کرد و ادامه داد: " و بالاخره ، استاد سوم من دختر بچه اي بود با شمع روشني در دست ، به طرف مسجد مي رفت .پرسيدم : خودت اين شمع را روشن کرده اي ؟ دخترک گفت بله . براي اينکه به او درسي بياموزم ، گفتم : " دخترم ، قبل از اينکه روشنش کني ، خاموش بود ، مي داني شعله از کجا آمد؟ "

دخترک خنديد ، شمع را خاموش کرد و از من پرسيد : " جناب ، مي توانيد بگوييد شعله اي که الان اينجا بود ، کجا رفت ؟ "

" در آن لحظه بود که فهميدم چقدر ابله بوده ام. کي شعلهء خرد را روشن مي کند؟ شعله کجا مي رود ؟ فهميدم که انسان هم ما نند آن شمع ، در لحظات خاصي آن شعلهء مقدس را در قلبش دارد ، اما هرگز نمي داند چگونه روشن مي شود و از کجا مي آيد . از آن به بعد، تصميم گرفتم با همهء پديده ها و موجودات پيرامونم ارتباط برقرار کنم ؛ با ابرها ، درخت ها ، رودها و جنگل ها ، مردها و زن ها . در زندگي ام هزاران استاد داشته ام . هميشه اعتماد کرده ام ، که آن شعله ، هروقت از او بخواهم ، روشن مي شود ؛ من شاگرد زندگي بوده ام و هنوز هم هستم . آموختم که از چيز هاي بسيار ساده و بسيار نامنتظره بياموزم ، مثل قصه هايي که پدران براي فرزندان خود مي گويند. "

محبت

2008-07-02T16:53:00.000-07:00

هرگاه مهر به شما اشاره می کند، دنبالش بروید

حتی اگر گذرگاهش سخت و ناهموار باشد

ووقتی بالهایش شما را در بر می گیرد،اطاعت کنید

حتی اگر شمشیری که درمیان پرهایش پنهان است شما را زخمی کند

واگربا شما سخن گفت اورا با ور کنید

گرچه صدایش رویا ها ی شما را بر آ شوبد چون باد شمال که با غ را ویرا ن می کند

زیرا محبت در همان لحظه که با شما صحبت می کند شما را به صلیب میکشد

و هنگامی که شما را می پرورد شا خ و برگ فاسد شد ه را هرس میکند

وهنگامی که بر فراز بلندترین درخت زندگیتان میرود سر شاخه های نازکی که جلوی آ فتاب می لرزند را نوازش می کند ؛ همان وقت به ریشه هایتان که در خاک فرورفته میرسد و آ ن را در آرامش شب تکان می دهد

مهر چیزی جز خویشتن را نمی دهد و چیزی جز از خود نمی گیرد

مهر چیزی ندارد و نمی خوا هد کسی مالکش شود

چون محبت را محبت کفایت می کند

اگر مهر می ورزید نگویید:" خدا در قلب من است "، بلکه با آزادی بگویید :" من در قلب خدا هستم".

و گمان مبرید که می توا نید به تمام راههای محبت تسلط پیدا کنید، چون محبت اگر تو را برا ی نعمت خود شایسته بداند،بر راهها ی تو تسلط خواهد یافت

محبت چیزی نمی خواهد جز آنکه خود را کامل کند.

" جبرا ن خلیل جبران"